Ik had jullie dit al eerder willen schrijven, maar doordat er veel bestellingen waren binnengekomen na de nieuwsbrief, was ik er nog niet aan toegekomen. Het is wel belangrijk nieuws, tenminste voor mij.

Afgelopen donderdag (3 februari) heb ik de uitslag van de CT scan gekregen. Het kwam er op neer dat de chemo helemaal niets heeft uitgehaald. De plekjes waren precies hetzelfde gebleven, ze waren niet gegroeid, maar ook niet kleiner geworden. Wel was er geconstateerd dat het vocht was afgenomen, maar dat is niet dankzij de chemotherapie.
Hierna heb ik een beslissing genomen, die waarschijnlijk niet iedereen kan begrijpen, maar ik ben gestopt met de chemo. Als mijn lichaam zo ziek wordt gemaakt en al mijn organen aangetast worden, maar er toch geen verbetering is, vindt ik het niet zinvol om met deze therapie door te gaan. Gelukkig kon de oncoloog begrijpen wat ik bedoel. Wel blijf ik onder controle en wordt er over 6 maanden weer een CT scan gemaakt om te zien of er verandering heeft plaats gevonden.

Ik ben echt niet over xe9xe9n nacht ijs gegaan met deze beslissing. Hierover had ik al veel langer nagedacht, omdat het niet zomaar een pilletje is dat je al dan niet in kan nemen.

Ik heb nu gevraagd of mijn linkerarm onderzocht kan worden. Voor het probleem met deze arm ben ik in eerste instantie vorig jaar naar het ziekenhuis gegaan. Men heeft zich toen vast gebeten in de plekjes die ontdekt werden boven de borst die in 2003 al geopereerd was voor borstkanker. Nu is er een uitgebreide echo van mijn linkerarm gemaakt om te kijken naar het dubbele bloedvat systeem dat zich daarin bevindt. Over 2 weken krijg ik hiervan de uitslag en zullen de eventuele vervolgstappen ondernomen worden. Ik ben nu eigenlijk weer aangeland bij het begin. De linker arm die niet goed meer functioneert en waarvan men aannam dat het gerelateerd was aan de eerdere borstkanker uit 2003.

In de tussentijd blijf ik oedeemtherapie volgen, want de schouder en arm zijn nog steeds dik van het vocht, wel iets minder dan een paar maanden geleden, maar helaas nog niet goed. Ook de fysiotherapie afgewisseld met accupunctuur gaat gewoon door, omdat hier toch al aardige resultaten zijn behaald. Ik ben iets meer mobiel dan 4 maanden geleden.

Het laatste nieuws is dat ik gisteren met de auto naar de bibliotheek ben geweest. Goed hxe8.
Debby zat naast me om als het nodig was terug naar huis te rijden. Gelukkig kon ik het allemaal zelf. Nu is het nog niet zo dat ik nou overal weer naar toe zal gaan rijden, maar gewoon het gevoel van weer zelfstandig functioneren, och dat is heerlijk.

Ik hou jullie op de hoogte en hoop dan alleen maar goed nieuws te kunnen brengen.

Magda

Die kreet doet me denken aan meneer Kaktus, kent u dat nog van vroeger? Daar gebeurde allerlei vreemde en onvoorziene dingen. Nou, dat was nu bij mij dus ook het geval. Och, och, wat ben ik ziek geweest, soms zo erg dat ik niet meer wist wat onder of boven was. Gelukkig was er op de ergste dag (dinsdag) niemand in huis dan alleen mijn dochter, die emmers af en aan bleef slepen.

Ik was wel gewaarschuwd door anderen dat hoe langer de kuren duren er toch slechte keren tussen zouden gaan zitten, maar ja, ook dit ben ik weer te boven gekomen. Na de behandeling bij de acupuncturist, ging alles weer redelijk snel bergopwaarts. Hij heeft de naalden geplaatst om de maag tot rust te brengen en de milt en andere organen te stimuleren hun werk weer goed te gaan doen.

Voorlopig kan ik dus weer op gaan knappen. Maar het wordt wel moeilijk nog optimistisch te blijven voor de 4^e chemo.

Op 19 januari werd er via een CT-scan gekeken of de eerste 3 kuren verbetering hebben gebracht. Ik ben benieuwd, want soms heb ik het idee dat het na een chemo allen maar slechter wordt.

Het schijnt dat xe9xe9n van de bijwerkingen vochttoename is en dat is nou juist het lastige van alles, want met een dikke arm en linkerkant kan ik minder werk verzetten.

Ik blijf optimistisch en hoopvol dat ik in het voorjaar weer redelijk zal kunnen functioneren.

Inmiddels is de 4e chemo al weer in aantocht. Eigenlijk had deze al achter de rug moeten zijn, maar deze keer was het bloed niet goed en moest het uitgesteld worden. A.s. vrijdag ben ik (als alles goed gaat) weer aan de buurt.

Ik heb mijzelf een VRIJE DAG gegeven.

Geen fysio- of oedeemtherapie, geen chemo, geen scans en geen doktersbezoek. Zelfs geen medewerkers of visite werden verwacht. Ik was helemaal alleen vandaag en kon doen en laten wat ik zelf wilde. Eerst heb ik wel even last gehad van ontwenningsverschijnselen, maar na een uurtje met koffie en een bordje pad (+ pillen) ben ik een brood gaan bakken. Een Italiaans kruidenbrood (kant en klaar mix) gewoon gemakkelijk in de broodmachine. Die maken mijn dochter en ik vanmiddag soldaat. Na nog wat heen en weer geloop heb ik de naaimachine op de tafel gezet en ben aan de slag gegaan met vierkantjes en driehoekjes van een quilt die al maanden voor driekwart klaar is, maar waarvan de zijhoeken en punten nog gemaakt moeten worden. 

Heerlijk was dat, weer even het gevoel van bezig zijn met de hobby die ik het liefst uitvoer. Het zullen niet veel zijhoeken zijn die ik voor elkaar krijg vandaag maar toch het begin is er. M'n arm is nog niet echt mobiel, ik heb dus ook de tafel en stoel moeten aanpassen op een hoogte die voor mij het best werkbaar was. Doet er allemaal niet toe, ik ben weer aan het hobbyen geweest.

Wie weet komt er in de nabije toekomst wel weer een vrije dag voorbij en kan ik nog een aantal stukjes toevoegen.

De quilt heet "Tones of Taupe" en was in 2008 een WEB-bonus van McCall's Quilting.

De meeste dames heb ik al een "Gelukkig Nieuwjaar" gewenst, maar voor diegenen die ik vergeten ben alsnog "De beste wensen voor 2011". Ik hoop dat het voor u allemaal een goed quiltjaar zal worden.

Alles is deze maand wat later dan normaal, maar onderstaand toch een stukje verslag van mijn wederwaardigheden.
De nieuwsbrief van "Magdaleentje" zal ook verlaat worden verstuurd, u ziet hem wel verschijnen in uw mailbox.

Wezep, 10 december 2010. ( uitgewerkt door "De Handjes van Jet")

De 2^e  chemokuur

De tweede chemokuur was op vrijdagmiddag en ik kan nou niet echt zeggen dat dit een fijne dag was.

x92s Morgens was ik brommerig en vervelend tegen iedereen die te dicht in mx92n buurt kwam. De oorzaak hiervan is de chemo. Ik moet dan iets gaan doen waarvan ik weet dat het x93goedx94, maar voor mx92n gevoel x93slechtx94 is. Zo tegenstrijdig dat zelfs in mx92n lichaam alles tegen elkaar in lijkt te werken.

Eerst naar het ziekenhuis bloed prikken, daarna een hapje eten, want we moeten er altijd tussen de middag zijn. Dan het bezoekje aan de internist voor de uitslag van de waarde van de witte bloedlichaampjes. Anderhalve week geleden waren die nog drastisch laag, normaal is 8 en het was toen 1,3. Gelukkig waren ze nu 7,2. Dus alles was heel goed hersteld, terwijl ik stiekem gehoopt had dat ze laag zouden zijn en ik een week uitstel zou krijgen.

Nadat Debby me boven had afgeleverd en ik een klein doosje met 2 bonbons had gekregen, naar mx92n bed voor de infusen. De bonbons waren omdat er op de afdeling een kleine verbouweing plaatsvond. Dus een snoepje als tegenprestatie voor het lawaai.

 
Beste dames, mag ik me even voorstellen. Wij zijn de 2 ingehuurde handjes van Magda en de naam is Jet. Aangezien het typen niet meer gaat, zijn wij de type-miepen die het typewerk de komende tijd zullen overnemen.

Het is voor mij komisch om te zien hoe ze probeert mx92n handjes aan te sturen. U bent getuige van ons eerste experiment.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

Lieve dames, allereerst heel hartelijk bedankt voor al jullie emails, mooie kaarten en andere blijken van medeleven. Het heeft mij verbaasd hoeveel mensen er met hetzelfde bezig als ik op dit moment. De kaarten waren prachtig, sommige met een mooie bos bloemen en sommige met een mooie foto van een quilt. Op de momenten dat ik genoeg energie had, las ik alle kaarten, maar er zijn ook momenten geweest dat ik ze vluchtig inkeek en dacht: x91dat doe ik straks welx92. Zo ook die ene kaart met een prachtige quilt in diverse paarstinten. Hierin stond ter bemoediging een tekst uit de bijbel. Op dat moment was het mij teveel om precies op te zoeken wat er zou staan. En uit dit moment zou zich een verhaal ontwikkeld.

God is in control en heeft humor.
Vannacht lag ik in mx92n bedje en voelde me diepongelukkig. Omdat ik geloof, is mijn uitlaatklep bidden. In dit geval was het niet bidden, maar eigenlijk meer zeuren en vertellen aan God dat ik me diepongelukkig voelde en dat ik graag wat anders zou willen en natuurlijk het waarom.

(Mocht u nou zeggen: "godsdienst interesseert me niet", sla de rest dan maar over. Maar ik wil toch vertellen wat ik meemaak.)

Teruggrijpend op bovenstaande had ik op dat moment het idee dat mijn gelamenteer, want bidden wil ik het niet noemen, niet verder kwam dan het plafond. Maar ik had mijn probleem neergelegd bij de God waar ik in geloof. Een wezenlijk antwoord was er helaas niet tot enkele dagen later. Ik was bezig de kaartjes met goede wensen op een stapeltje te leggen en daar zag ik de paarse kaart, die ik eigenlijk nog niet goed gelezen had. In deze kaart werd door de afzendster verwezen naar de tekst van 1 Petrus 5:7. Goed, Bijbel uit de boekenkast geplukt en op zoek naar 1 Petrus 5:7. In mijn Bijbel begint de complete zin in vers 6 en letterlijk staat daar: x93Vernedert u dan onder de machtige hand Gods, opdat Hij u verhoge te zijner tijd. Werpt al uw bekommernis op Hem want Hij zorgt voor u.x94

Op dat moment werd mij duidelijk dat mijn gebed toch verder gekomen was dan het plafond. Want letterlijk werd me verteld mij te plaatsen onder de machtige hand van God, zodat Hij mij op Zijn tijd uit mijn ellende kon halen. Het werd mij duidelijk dat ik al mijn ellende aan Hem voor kon leggen en kreeg ik de belofte dat Hij voor me zou zorgen.

Toen werd me duidelijk dat alles gaat zoals het gaan moet, want normaal gesproken zou ik de kaart al veel eerder gelezen.

Humorvol vind ik mijn God zo af en toe. Het antwoord lag namelijk al dagenlang voor me klaar, maar werd mij gegeven op het moment dat ik het heel erg nodig had. Plus een tikkie op mx92n vingers, zo van "Mijn kind, dit had je kunnen weten".

Afgelopen maand zijn er meerdere hoosbuien het familiefront gepasseerd. Het was niet altijd even makkelijk deze afgelopen maand, maar tussen alle ellende door waren er ook momenten dat we gelachen hebben.

Een middagje CT-scan met als ondertitel
x93Kleed u zich maar even aanx85x94
Als zoveelste op een rij was ik weer eens in het ziekenhuis, nu voor een CT-scan van de weke delen (spieren, bloedvaten, etc.). Dit ter voorbereiding voor de chemo. Ter voorbereiding moest ik de dag voorafgaande aan de scan 4 flesjes contrastvloeistof drinken, niet bepaald een lekker drankje. Op de dag zelf nog eens 1 flesje verdeeld over een uur. In dat uur hebben Debby en ik in het restaurant van het ziekenhuis gezeten. Ik aan het flesje prut en zij aan een heerlijke maaltijd. Debby zei: x93nou weet je ook eens hoe het voeltx94, want in april van dit jaar was de situatie andersom. Toen zat Debby als gevolg van een eerder ongeluk, aan een flesje prut en ik aan een heerlijke maaltijd. Mede hierdoor wisten we dat de hele behandeling meer dan een uur zou gaan duren. Debby was moe en vroeg: x93kan ik een dutje doen in de auto?x94 Ik zei: x93ja hoor, kind, ik heb makkelijke kleding aan zonder metaalx94. Toen ik opgeroepen werd door een medewerker van de CT-scan dacht ik alles goed voor elkaar te hebben tot hij een piepklein metalen siergespje ontdekte op mijn vestje. Dus het vestje moest uit. Eenmaal op de onderzoekstafel werd er een  infuus voor de contrastvloeistof aangelegd in mijn rechter arm, want de linker arm doet het niet, en werd de CT-scan gemaakt. De linker arm mocht ik naast me laten liggen en de rechter arm moest omhoog, naast mijn hoofd. Niet echt aangenaam met versleten schouders. Na de CT-scan heb ik met behulp van de verpleger de arm weer naar beneden gekregen en werd ik weer rechtop gezet. Al deze handelingen gaan namelijk erg moeilijk als beide armen niet mee willen werken. In het verkleedhokje moest ik wachten op de eerste goedkeuring van de CT-scan. Gelukkig bleek al snel dat de scan niet nog een keer hoefde en werd mij verteld: x93kleed u zich maar aanx94, waarop de verpleger ook gelijk weer verdween. En daar zat ik dan, twee armen die niet wilden meewerken. Exe9n met infuus en xe9xe9n stijf en ingezwachteld. Wat nu? Een vestje met zeker 12 knoopjes aantrekken, werd wel erg moeilijk. Eerst maar even het vestje opvissen en proberen om een arm in een mouw re krijgen. Dat werd dus met een gestrekte infuusarm proberen een ingezwachtelde arm in een mouw te frotten. Dit duurde ongeveer 5 minuten. En daar hing mx92n vestje aan xe9xe9n arm. Probeer dan maar eens met je andere arm achter je rug langs in een mouw te komen die constant een andere kant opzwiert. Hoe doe ik dat nou? Gelukkig had op een gegeven moment in een prachtige zwaai van het vestje grip op een stukje. Door krampachtig vast te houden en tegelijkertijd op het middendeel van het vestje te gaan zitten kreeg ik de mouwtjes halverwege de armen. Met veel gefriemel kon ik de mouwen nog iets verder omhoog krijgen om daarna met mijn tanden de rest van het vestje op zijn plaats te trekken. Hxe8, hxe8, die zit, maar nou al die x85.knoopjes nog. Gelukkig was het vestje flexibel en iets te groot, dus met een beetje rekken is het gelukt alle knoopjes weer dicht te krijgen. Achteraf had ik beter tegen de verpleger kunnen zeggen: x93knip het gespje er maar afx94, dat had veel gedoe voorkomen.

Daarna moest ik nog een kwartiertje wachten op de goedkeuring van de arts met betrekking tot de scan. Toen deze goedkeuring er eenmaal was, kon het infuus verwijderd worden en wat kreeg ik? Een drukverbandje, zo strak over mx92n elleboog dat het ritueel van "aankleden" zich dreigde te herhalen, maar nu bij het aantrekken van mx92n jasje. Gelukkig heeft een dame die op mijn jas en tas paste mij geholpen.

(PS
Ik (Jet) als handjes zijnde, vroeg aan Magda of er in de kleedkamer niet een voorziening was om iemand te roepen voor hulp. Waarop door Magda werd geantwoord: dat werkt niet bij eigenwijze mensen.)

U zult begrijpen dat Debby na dit fiasco nooit meer een dutje mag doen.Ik (Jet) als handjes zijnde, vroeg aan Magda of er in de kleedkamer niet een voorziening was om iemand te roepen voor hulp. Waarop door Magda werd geantwoord: dat werkt niet bij eigenwijze mensen.

De eerste chemo
In de week van de eerste chemo voelde ik me niet zo lekker. Mijn arm deed enorm veel pijn. De huisarts was geweest. De invallende internist had er op de dag van de chemo nog een keer naar gekeken, omdat alles anders voelde dan anders. Uit een extra bloedonderzoek bleek niet dat er iets aan de hand was. Dus met een naar gevoel kreeg ik x92s middags de eerste infusen toegediend. Toen bleek, waar ik zo enorm tegen op had gezien, wel mee te vallen. Alle infusen stroomden goed door en ik was binnen de tijd die daarvoor stond klaar. De sfeer op deze afdeling was  ondanks alle ellende, heel vriendelijk en meelevend. De verpleging, dat veel mij echt op, heeft alle tijd voor je. Op de vraag of ik bang was, heb ik ja geantwoord en op dat moment werd ik gerustgesteld door de extra uitleg en aandacht die mij gegeven werd.

Voor het weekend na de chemo had ik tegen iedereen gezegd dat ik niemand wilde zien, geen kinderen, kleinkinderen, hulpie, enz. omdat ik weet dat als ik mij ellendig voel ik erg onaangenaam kan zijn, zeker tegen degenen die mij het meest dierbaar zijn. Goed, ik heb al geleerd om bij dit soort buien te waarschuwen: x93jongens, let op, ik ben niet aardig vandaagx94. Meestal beginnen ze dan te lachen en is de bui alweer half over. Vroeger deed ik dat niet en dan liep iedereen de hele dag op zx92n tenen.

Maar boven alle verwachtingen ben ik niet ziek geweest van deze eerste chemo. Dat was vrijdag.

Op zondagochtend werd ik om een uur of 6 wakker van een verschrikkelijke pijn in mijn arm. Zo erg, dat ik niet wist welke muur ik  zou nemen om met mx92n hoofd tegenaan te slaan. Gewacht tot 9 uur om te bellen met het ziekenhuis. Mij werd verteld om meteen naar de spoedeisende hulp te gaan. Daar aangekomen was de procedure, eerst bloedonderzoek, dan een echo van de linker bovenarm.

Op de afdeling waar de echo gemaakt werd hadden ze een gloednieuw apparaat. Na een minuut of 5 bezig te zijn geweest wilde de verpleegkundige toch haar oude apparaat gebruiken want ze kon e.e.a. niet goed plaatsen. Daarom het oude apparaat aangesloten om te kijken wat die te zien gaf. Blijkbaar lukte dit beter wan na ca. 10 minuten was de echo klaar.

Hierna naar de afd. Radiologie voor de CT-scan. Dit werd gedaan om zeker te stellen dat er geen sprake was van een longembolie. En dan begint het grote wachten. Wat zeker niet gemakkelijk is omdat ik nog steeds geen muur had  gevonden om met mijn hoofd tegenaan te slaan, of te wel nog steeds enorme pijn en in het kader van het onderzoek nog geen pijnstillers. De pijnstillers die ik thuis had ingenomen werkten niet.

Na verloop van ongeveer 2 uur kwam de dienstdoende arts binnen om de resultaten van de echo en de CT-scan door te spreken. Mijn man was op dat moment even op de gang en kwam vlak na de arts binnen, waarna ze met een grapje zei: x93ik was net van plan alles even vlug aan uw vrouw te vertellen. Het komt er op neer dat zij 2 bloedvatstelsels in haar arm heeft, dat komt voor, maar is zeldzaam.x94 Ik dacht echt dat ze een grapje maakte, want ik had nog nooit van zoiets gehoord.

Op zich bleek dit niet ernstig te zijn, ware het niet dat het ene bloedvat verstopt zat en het andere trombose had (en nog heeft). Hierna volgden de gebruikelijke dingen van opname, naar zaal en moeten blijven. Ik kreeg een cocktail van pijnstillers waarvan gezegd werd dat het binnen een uur zou moeten gaan werken. Niet dus. Daarna nog meer pilletjes. Ook niet dus. Inmiddels waren mijn zoon en schoondochter gearriveerd met mx92n kussen, pyjama, toiletspullen, enz. Aangezien er die avond en nacht verder geen onderzoeken e.d. meer zouden plaatsvinden, heb ik  overleg gevoerd met de arts of ik naar huis zou kunnen. De artsen waren het daar eerst eigenlijk niet mee eens, maar ik voerde aan dat ik in het ziekenhuis niets kon: er was geen stoel zoals thuis waar ik makkelijk in kan zitten, het bed in het ziekenhuis is hard, dus zou ik beter in mijn eigen bedje kunnen slapen en thuis zou ik de afleiding vinden die ik in het ziekenhuis niet had. Al met al kwam het erop neer dat ik volgens mij beter af was om naar huis te gaan en mij op een later tijdstip eventueel weer te melden. Thuisgekomen bleek ik iedereen een heleboel werk bezorgd te hebben. Alle mensen die moesten weten dat ik in het ziekenhuis lag, konden weer gebeld worden dat ik, gewapend met een doos vol injectiespuiten tegen de trombose, weer thuis was. De enige voorwaarde dat ik het ziekenhuis mocht verlaten was dat er thuis iemand aanwezig moest zijn die mij injecties kon toedienen. Ik dacht: x93Debby kan paarden prikken, dan kan zij mij ook wel prikkenx94. Haar reactie was echter: x93ja maar, ik heb nog nooit een mens gepriktx94. Op mijn mededeling: x93dan doe ik het zelf welx94 (dat mocht namelijk ook wel van het ziekenhuis), zei ze dat ze het wel zou doen. Tot op heden gaat dat goed. Als pijnstiller heeft de dokter de gulden middenweg gevonden. De morfinepleister! Wat een uitkomst. Het haalde in eerste instantie de top van de pijn weg en naarmate de trombose oplost, zakt de pijn steeds verder. Het is nu te verdragen en kan ik het weer een plekje geven.

Het haarwerk
Toch was er niet alleen ellende die week. Ik ben met mx92n dochter naar de specialist in haarwerken geweest. De verwachting is dat ik een haarwerk nodig zal hebben na de 3^e week van de chemo. Met de sneeuw- en kouverwachting kun je maar beter goed voorbereid zijn. En ik wil er natuurlijk ook goed uitzien als er open dag is. Degenen die mij en mijn dochter kennen, kunnen wel op hun 10 vingers natellen dat er diverse voor mij te begrijpen, maar voor een buitenstaander rare opmerkingen, werden gemaakt. Het begon al met een keuze tussen 10 minuten wachten of de trap op naar een paskamer boven. Aangezien 10 minuten wachten erger is dan de trap oplopen, koos ik voor de trap naar boven. De medewerkster (Inge) van de salon zei: x93ik ga wel voor, omdat ik de weg weetx94. Daarachter kwam Debby en toen ikke. Halverwege de trap keek Inge achterom waarop Debby zei: x93ja, mijn moeder komt als laatste, want ik dacht: als ze naar beneden valt, lig ik er ieder geval niet onderx94. U kunt natuurlijk wel begrijpen dat iemand die ons niet kent, dit wel een ietwat vreemde opmerking vond. Maar de luchtige toon was gezet. Boven hebben we een aantal bladen met haarwerken doorgekeken, de passende kleur uitgezocht en is Inge op zoek gegaan naar pasmodellen. We hadden weliswaar beneden een mooi rastamodel met hoofddoekje gezien, maar dat was toch geen optie. Inge kwam terug met 4 modellen. Exe9n van de modellen deed ons denken aan Marc Marie Huibregts die het vroeger altijd had over zijn cavia op zx92n hoofd. En als je het eenmaal over haarstukken en cavia's hebt is de toon gauw gezet. Inmiddels was het echter 5 uur geworden, het tijdstip waarop mijn man thuiskomt. Om hem niet ongerust te maken, belde Debby hem op om te vertellen waar we waren. Dat ging ongeveer zo:

Asje: Neemt de telefoon op en vraagt: waar zijn jullie?
Debby: we zijn bij de dierenwinkel.
Asje: de dierenwinkel??? Wat moet je daar dan???
Debby: een cavia uitzoeken voor mama.
Asje: een cavia, wat moet ze daar nou mee??? We hebben al zoveel dieren.
Debby: nou, op haar hoofd zetten, straks.
Asje: ???
Debby: grapje, we zijn bij de haarwerkenspecialist. Als we hier klaar zijn, komen we naar huis.

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb een mooi haarwerk uitgezocht en zodra ik deze ga gebruiken, zal ik een foto op de blog zetten, zodat jullie kunnen zien dat het best een mooie cavia is geworden.

Zo ziet u dat zelfs in regenachtige tijden er nog zonnige momenten zijn.
Ooit heb ik hierover een prachtige song gehoord en wil deze met u delen.
Onderstaand de tekst en de koppeling met Youtube.

IT WON'T RAIN ALWAYS

(Gloria Gaither / Bill Gaither / Aaron Wilburn)

Someone said that in each life some rain is bound to fall
And each one sheds his share of tears
And trouble troubles us all
But the hurt can't hurt forever
And the tears are sure to dry 

And it won't rain always
The clouds will soon be gone
The sun that they've been hiding has been there all along
And it won't rain always
God's promises are true
The sun's gonna shine in His own good time
And He will see you through

It won't rain always 

Ik kon niet slapen dus neem ik maar even de tijd om jullie een beetje bij te praten. Vandaag zo goed en zo kwaad als het ging de nieuwsbrief opgesteld. Die moet ik straks nog verzenden en dan zitten de werkzaamheden voor dit weekend er weer op.

Vanmiddag had ik een paar uurtjes die redelijk waren dus was ik aardig opgeschoten met de werkzaamheden die helaas waren blijven liggen. Maar vanavond was het weer helemaal mis en kon ik zelfs niet echt lekker in mijn bedje liggen.

Morgen wordt weer een drukke dag, eerst naar de fysio en aansluitend in het ziekenhuis flesjes vloeistof voor de CT-scan ophalen. Dinsdag dan de CT-scan en aansluitend een hartfilmpje. Donderdag weer fysio en dan nog op vrijdag een scan van het hart. Daarna zal dan het hele chemo-circus wel gaan draaien. Dat wordt dan 18 weken afzien. De fysio-therapeut zal me met acupunctuur begeleiden, speciaal om de misselijkheid en zo op te kunnen vangen zonder daar extra medicijnen (die ook weer allerlei bijwerkingen hebben) voor te moeten innemen. Ook krijg ik dan via de fysio een kruidendrank om de aderen zoveel mogelijk te helpen met de verwerking van de chemo.

Jullie zien wel dat het weer hele drukke weken gaan worden, maar ik hoop dat deze chemo-therapie toch als resultaat zal hebben dat ik aan het eind van de 18 weken mijn arm weer redelijk zal kunnen gebruiken.

Voor zover de up-date, als er nieuws te melden is, zal ik weer een stukje schrijven.

Voor nu welterusten of als je het smorgens leest, een hele fijne dag.

Magda

Goedemorgen dames,

Ik ben weer terug van weggeweest. Afgelopen vrijdag was het dus zover en heb ik een kleine operatie ondergaan. Ik moest me om 12.00 uur melden en zou om ongeveer 2.00 geholpen worden. Debby heeft me gebracht en met een goed boek ben ik de wachttijd doorgekomen. Om kwart voor 2 moest ik me omkleden in operatie tenue, tjonge wat een gepriegel met zo'n operatiehemd en zeker als je ene hand niet meewerkt. Maar goed het was gelukt. Even later werd ik naar de operatie afdeling gebracht en daar aangesloten op het infuus en mocht ik ook m'n gebid inleveren. Blxe8h, dat is xe9xe9n van de dingen die ik echt verschrikkelijk vind. Met de verpleegkundige van de operatiekamer nog grapjes gemaakt over onze Jack Russel "Sloeber", omdat die vorig jaar net zo'n opeatie heeft gehad als ik nu heb ondergaan. Bij Sloebertje kwamen er allerlei botsplinters en haren uit de knobbel. Dus ik zei tegen de verpleegkundige, "ik ben benieuwd wat er bij mij uitkomt". En dat alles vertellen zonder gebid in, was al een lachertje op zich, probeer namelijk maar een de naam Sloeber uit te spreken zonder tandjes. Je zou je tong erover breken.

Later kwam de chirurg nog een praatje maken en heb ik aan hem gevraagd of niet de hele knobbel weggehaald kon worden in plaats van dat ene plakje dat ze nodig hadden voor het onderzoek. Na uitgebreid de hals te hebben onderzocht, kreeg ik een klopje op mijn schouder en zei de chirurg "we halen hem helemaal weg". De chirurg die ik had, kende me nog van de nazorg van de borstkanker. Dat was erg leuk om te horen, wanr dat was in 2003. Een betrokken arts zou je hem kunnen noemen.

'sMiddags nadat ik weer op zaal terug was, kreeg ik nog bezoek van mijn radiotherapeut, die uitgezocht had waarom er binnen zeer korte tijd weer een borscan aangevraagd was. Er zijn wat haardjes ontdekt, waarvan men eerst zei dat het slijtage was, die nu toch nader onderzocht gaan worden.

Om ca. 7 uur was ik weer thuis en mijn man en ik hebben een vakantie geplanned voor de eerste twee weken in september. Mijn man heeft een mooi appartementje gevonden in Wismar (Duitsland) en voor de tweede week een hotel op Rugen (ook Duitsland).

Zo dames, jullie zijn weer helemaal bijgepraat. Als ik iets nieuws heb, meld ik me weer. Wel wil ik nogmaals iedereen die meeleeft bedanken voor de emails, berichtjes op de blog en beterschap kaartjes. Ik ben er heel blij mee.

Magda

Morgen (20 augustus) ga ik voor een dagopname naar het ziekenhuis, en zal er een "plakje" van de bult in mijn hals weggehaald worden voor onderzoek. Men hoopt aan de hand daarvan met zekerheid te kunnen zeggen wat het nu eigenlijk is. Tot nog toe zijn bij de uitslag na de punctie de woorden "verdacht van" geplaatst, maar men wil zekerheid.

Wie weet valt alles nog wel mee.

Groetjes,
Magda

Hallo dames,

Voorlopig is de chirurgische ingreep in mijn hals uitgesteld, want onder mijn oksel is nog een bultje ontdekt en daar wil men in het ziekenhuis eerst zeker van weten wat het is. Met andere woorden: ik ben weer terug bij af. Er moet weer een biopt gedaan worden en daar wil ik eigenlijk niet aan want deze handeling is verre van aangenaam. En zeker in de oksel. Dus eerst heb ik volgende week een overleg met de radiotherapeut waar ik al vanaf 2003 onder controle ben.
Hierna hoop ik dat een en ander duidelijker zal worden.

Ik ben dus gewoon halve dagen aan het werk en dat kan ik gelukkig aan.

Groetjes,
Magda

Lieve lezeressen van de Nieuwsbrief,

Via dit weblog wil ik jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor de lieve berichten die ik heb mogen ontvangen. Helaas ontbreekt de tijd om iedereen persoonlijk terug te schrijven, dus wil ik het op deze, misschien wat onpersoonlijke manier, doen.

Ik vind het fantastisch dat u de moeite heeft genomen om mij persoonlijk te schrijven en moed in te spreken. Volgende week is het zover en zal de bult in mijn nek weggehaald worden.

Zodra ik nieuws heb zal ik het ook via dit weblog proberen met u te delen.

Hartelijke groet,
Magda